Devetnaest godina bez Safeta Isovića, najsjajnijeg glasa sevdalinke

Tačno devetnaest godina prošlo je od smrti Safeta Isovića, čovjeka čije ime je postalo nerazdvojivo od sevdalinke. Preminuo je 2. septembra 2007. u Sarajevu, u 72. godini života. Sahranjen je u haremu Ali-pašine džamije u Sarajevu, među mezarima najvećih sinova i heroja Bosne i Hercegovine, a park kod Druge sarajevske gimnazije danas nosi njegovo ime.

Od Bileće do svjetskih pozornica

Rođen 1936. godine u Bileći, Isović je u Sarajevo stigao 1955. na studij prava i u tom gradu ostao do kraja života. Sevdalinke je počeo javno izvoditi u UKUD-u „Slobodan Princip Seljo" nakon što je prošao audiciju 1956. godine, a nastupao je i na radiju i televiziji. Dva godine kasnije snimio je prvi singl s pjesmama „Sarajčice, hajdemo" i „Kad ja pođoh na Bembašu".

Vrijeme velikog uspjeha počelo je solističkim koncertom u Domu sindikata u Beogradu 1963. godine. Pobjeđivao je na najznačajnijim muzičkim festivalima u bivšoj Jugoslaviji i osvajao prestižne muzičke nagrade. Posljednji veliki solistički koncert održao je 29. maja 2003. godine u prepunoj sarajevskoj Zetri.

Glas koji je obišao cijeli svijet

Isović je sevdalinku iznio na najuglednije svjetske scene — od berlinskog Kongres centruma i salzburškog Mozarteuma, preko sidnejskog Opera Housea i njujorškog Odeon Palacea, do dvorana u Frankfurtu, Beču, Parizu, Barceloni, Istanbulu i brojnim drugim gradovima. Muzički kritičari i kolege izvođači jednoglasno su isticali snagu njegove interpretacije, a za njegov glas govorili su da bi mu pozavidjeli i najpoznatiji operski tenori.

Uz klasične sevdalinke, u njegovom repertoaru bile su i autorske narodne kompozicije nastale na temeljima bosanskohercegovačke muzičke baštine. Publika ga pamti po hitovima poput „Kad sretneš Hanku", „Jablani se povijaju", „Bosno moja", „Na mezaru majka plače", „Šta se ovo Bosnom čuje" i „Oj, Safete, Sajo, Sarajlijo". Sam je isticao da mu je od svih pjesama najdraža „Otvori mi džamli pendžer".

Sevdalinka kao životno opredjeljenje

Isović se cijelog života borio za očuvanje sevdalinke kao bosanskohercegovačke tradicionalne lirske gradske pjesme. U jednom od intervjua otkrio je da ljubav prema sevdahu vuče iz porodičnog doma — otac mu je pjevao sevdalinke, a tetka svirala harmoniku. „To stalno prisustvo sevdalinke u mojoj kući opredijelilo je moj put", prisjetio se, dodajući da je sevdalinka „najljepši dio naše kulture" koji treba predstaviti svima, bez obzira na nacionalnost i vjeru.

Sin čuva očevo nasljeđe

Bosanskohercegovački kantautor i pjesnik Benjamin Isović, Safetov sin, s ponosom se prisjeća svog oca. Opisao ga je kao istinskog narodnog čovjeka — „Safeta nacionalea", tačnije „Safeta internacionalea" — čije djelo smatra zajedničkom baštinom svih koji su ga voljeli.

Benjamin ističe da mu je otac bio uzor u dosljednosti, pravednosti i plemenitosti. „Nikada nikome nije nanio štetu i uvijek je davao mnogo više nego što je dobijao", kaže, dodajući da je od oca naslijedio ne samo sluh i ljubav prema muzici, nego i životne vrijednosti koje su postale temelj njegove ličnosti.