Kičme sabljastih tigrova iz tar jama u Los Angelesu otkrile tragove tumora i srodničkog parenja

Ljepljive asfaltne jame u današnjem Los Angelesu bile su zamka za bezbroj prahistorijskih životinja, a sada su istraživačima pružile nešto novo — dokaze o genetskom propadanju jednog od najpoznatijih ledenih grabežljivaca, sabljastog tigra vrste Smilodon fatalis.

U studiji objavljenoj 26. jula u časopisu Frontiers in Veterinary Science, tim istraživača analizirao je 3.722 kičmena pršljena koji su pripadali najmanje 849 pojedinačnih sabljastih tigrova iz kolekcije muzeja La Brea Tar Pits. CT snimanja otkrila su značajan broj razvojnih nepravilnosti: 32 pršljena s nepotpuno razvijenim lukovima, 48 takozvanih "blok" pršljenova u kojima su se kosti spojile, te 226 "tranzicijskih" pršljenova koji se nisu pravilno formirali.

Tumori kičme stostruko češći nego kod današnjih životinja

Posebno zanimljiv nalaz bila su tri pršljena iz različitih jedinki s uvećanim otvorima kroz koje prolaze nervi i krvni sudovi. Veličina tih otvora i glatka premodelirana površina ukazuju na tumore kičmenih nerava. Takvi tumori danas su izuzetno rijetki — kod ljudi se, primjera radi, dijagnosticira do 0,38 slučajeva na 100.000 pojedinaca. Istraživači procjenjuju da je učestalost kod sabljastih tigrova iz La Bree mogla iznositi čak 353 na 100.000, što je dramatično veća stopa.

Smilodon fatalis živio je na prostorima današnjih Amerika prije otprilike 11.000 do 700.000 godina i bio je vrhovni grabežljivac svog doba, koji se vjerovatno hranio kamilama, jelenima i tapirima. Njihovi fosili su jedni od najčešćih nalaza velikih sisara u La Brea jamama — pronađeni su ostaci oko 2.000 sabljastih tigrova, što ih čini drugima po brojnosti nakon vukova strašnih, od kojih je identificirano oko 4.000 jedinki.

Srodnička parenja pred izumiranje

Prema autorima studije, ove deformitete je najvjerovatnije uzrokovalo srodnička parenja unutar sve manje populacije, što je omogućilo da se štetne genetske mutacije pojavljuju mnogo češće. Isti tip deformacija kičme zabilježen je i kod savremenih populacija sivih vukova u kojima se dešava srodnička parenja, što podupire tu pretpostavku. Ipak, potrebna je dodatna genetska analiza da bi se to i definitivno potvrdilo.

Hugo Schmökel, veterinarski hirurg iz IVC Evidensia Veterinary Academy u Švedskoj i koautor studije, prvobitno je otputovao u muzej kako bi istraživao bolesti zglobova kod vukova strašnih, ali je potom uočio tragove bolesti na kičmenim pršljenovima velikih mačaka. Kako je naveo, tumori kičmenih nerava koji su vjerovatno bili bolni i mogli dovesti do gubitka funkcije udova možda su upravo učinili pogođene životinje sklonijim upadanju u ljepljive jame. „Zarobljeni plijen je veoma privlačan za grabežljivca koji trpi bol. Ranjeni ili bolesni grabežljivac mora se oslanjati na leševe da bi preživio, pa će preuzeti veći rizik", rekao je Schmökel.

Federico Agnolín, paleontolog iz Argentinskog muzeja prirodnih nauka koji nije učestvovao u istraživanju, ocijenio je nalaze značajnim. Kako je naveo, fosilni dokazi nasljednih poremećaja su rijetki, a dokumentovanje mogućeg porasta razvojnih nepravilnosti i rijetkih tumora pruža novu perspektivu na biološke posljedice populacijskog pada prije izumiranja.